
The Wolfgang Press - Asylum Variations2026 Downwards 1. Speakers Don't Speak 4:202. Blood On The Leaves 4:303. Lizard 3:374. Sail By 3:475. Bind Us 4:096. He Who Makes Rivers 4:407. The Art Of Writing 4:458. Embrace The Light 4:219. Man Made Heaven 5:38 Po pierwszej płycie The Wolfgang Press wydanej dwa lata temu, po dwudziestu latach przerwy w działalności formacji, byłem już oswojony z tym, że nie należy spodziewać się po nowej muzyce zespołu niczego spektakularnego. Dlatego do najnowszej propozycji Brytyjczyków podszedłem z mniejszym ciśnieniem. Poprzednia nie do końca mnie przekonała, a na pewno nie sprostała moim oczekiwaniom. Mimo wysłuchania całego materiału z "A 2nd Shape" (2024) na żywo w Łodzi [czytaj relację >>] byłem zwyczajnie zawiedziony monotonią nowej muzyki Brytyjczyków i brakiem "haczyków", które powodowałyby u mnie chęć powrotu do albumu. A przecież muzyka grana na żywo najczęściej wpływa u mnie pozytywnie na jej odbiór. Często powracam wtedy do studyjnych wersji z większą przychylnością niż przed koncertem. Nic takiego nie stało się w przypadku "A 2nd Shape". Dlatego tym razem oczekiwania miałem mniejsze i nie spodziewałem się niczego wielkiego. Może dlatego "Asylum Variations" lepiej mi się słucha niż poprzedniego wydawnictwa? A może nowy album The Wolfgang Press jest zwyczajnie lepszy niż "A 2nd Shape"? Spróbuję zastanowić się nad tym w niniejszym tekście. Obecny skład zespołu tworzą dwaj oryginalni członkowie: Michael Allen (wokal, bas) i Andrew Gray (gitara) oraz brat Andrew Graya - Stephen Gray (syntezatory, elektroniczne tekstury), który zastąpił Marka Coxa. Na pierwszej po reaktywacji płycie "A 2nd Shape" panowie powrócili do swojego charakterystycznego brzmienia z lat 80. odrzucając funkowe eksperymenty z ostatniej przed rozwiązaniem zespołu płyty "Funky Little Demons" (1995). Album "Asylum Variations" jest kontynuacją tej drogi. Płyta została nagrania w Metway Studio w Brighton w Wielkiej Brytanii. Muzycy wykorzystali technikę nagrywania bezpośrednio na magnetofon ADAT a następnie przenoszono nagrane efekty do studia i tam dalej pracowano nad muzyką. Dzięki temu brzmienie "Asylum Variations", podobnie zresztą jak poprzedniej "A 2nd Shape" jest głębsze, bardziej "analogowe". Nadal panuje tu gęsta, mroczna atmosfera skąpana w postpunkowej elektronice, ale mimo to ogólny nastrój wydaje mi się lżejszy i mniej męczący. Nie ma tutaj "przebojów" podobnych do "Kansas" czy "King of Soul". Spod warstwy brudnej, transowej elektroniki i dławiącego wokalu Michaela Allena wyłaniają się jednak bardziej dostojne dźwięki utrzymane w wolniejszym, niemal refleksyjno-melancholijnym tempie (np. "Bind Us", "Embrace The Light"). Album nadal ma jednak w sobie sporą dawkę desperacji i brzmienia iście apokaliptycznego. Tak jest np. w transowym "He Who Makes Rivers", czy "The Art Of Writing", w którym na pierwszym planie jest hałaśliwy gitarowy riff. Podobnie płyta się również kończy. W "Man Made Heaven" początkowo wolny i selektywny utwór z wolno wystukującym rytm automatem perkusyjnym oraz stonowanym śpiewem Allena, z czasem gęstnieje i przeradza się w prawdziwą kakofonię dźwiękową w ten sposób zamykając płytę. Przesłaniem staje się groza otaczającego świata i niepokój z tego wynikający. Mówi zresztą o tym sam Allen opowiadając o albumie: "Tytuł zaczerpnięty jest bezpośrednio z "Enigma Variations" Edwarda Elgara, gdzie każdy utwór jest portretem przyjaciela, członka rodziny lub znajomego i przypuszczalnie ma ukrytą melodię. W przypadku naszego albumu czułem, że lirycznie istnieje pewien wątek, który przewija się przez cały utwór. Świat staje się coraz bardziej niestabilny, zarówno lokalnie, jak i globalnie, a każdy utwór to emocjonalna odpowiedź na to, jak ja i inni zostaliśmy dotknięci tą zmianą i jak sobie z nią radzimy". Zespół The Wolfgang Press powrócił na scenę w dobrej formie, choć nie nagrał niczego na tyle znaczącego, by rozpocząć nowy dyskurs w muzyce, jak robił to w latach 80. tworząc w ramach 4AD. Grupa nie zamyka się jednak w gotowych schematach, ale rozwija stare brzmienie tworząc nowe tekstury post-punkowej elektroniki. To może nie trafiać do nowego pokolenia, ale z pewnością znajdzie uznanie wśród starszych słuchaczy wychowanych muzycznie w latach 80. Czy "Asylum Variations" jest lepszy od "A 2nd Shape"? Mnie bardziej przekonuje. "A 2nd Shape" wydawało mi się mniej uporządkowane, jakby muzycy nie panowali nad nagrywanym materiałem, dopiero sprawdzając własne możliwości i badając drogę, którą mogą podążyć po reaktywacji. Na "Asylum Variations" tę drogę już znają i pewnie nią kroczą. Dzięki temu płyta jest ciekawsza, bardziej dopracowana i lepiej zorganizowana. [8/10] Andrzej Korasiewicz01.11.2026 r.













